(04 September 2009)
Waterfietsen
Een voortvarend begin: met een gemiddelde boven de 32 km/h reden we de eerste 70km tot het eerste checkpoint. De eerste verzorgingslocatie sloegen we over, want we gingen als een speer. Tien meter voorbij het checkpoint kwam de regen. En die bleef. De regen werd hozen, hozen werd hagel, hagel werd storm. Storm bleef. Vlak voor de finish gingen we zelfs met minder dan 20 km/h bergaf door de tegenwind. Snot (ja, ook spartaanse vrouwen hebben snotjes) vloog alle kanten op, en blubber, franse koeienstront en zandkorrels knarsten tussen onze tanden, achter onze lenzen en in onze bilspleet. Al die tijd regende het onwaarschijnlijk hard, zo hard dat het hilarisch werd. Dus het was een leuke dag. Daarnaast hebben we onwaarschijnlijk hard gefietst, en het moraal hoog gehouden met liedjes uit de oude doos en 'Wie ben ik?', wat lastig bleek te combineren met waaierrijden. Om 16h kwamen we over de finish (slechts een uur later dan gister, terwijl we toen slechts 95 km hebben gereden), het merendeel van de herenteams nog achter ons. Tot hun groot ongenoegen zo bleek, want bij binnenkomst begonnen ze in koor te klagen over lekke banden en dat ze daarom zo laat waren. Maar lekke banden hadden wij ook (Anneke 1x, Ria 2x). Inmiddels zijn we opgewarmd, gedouched en gemasseerd. En we hebben zin in morgen, naast gepast ontzag want het wordt de langste etappe. Snel naar bed dus!
(03 September 2009)
Dag 5!
Wekenlang keken we al uit naar deze dag, waarop wij na een relatief korte etappe van slechts 95 km in onze bikini aan het meer bij de camping zouden gaan liggen omdat we na dat korte stukje fietsen zeeen van tijd over zouden hebben voor een relaxmomentje. We zouden, riekend naar zonnebrand onze witte bovenbenen bijbruinen en aan cocktails met een parapluutje lurken op onze handdoekjes op het trpoische strandje, terwijl we af en toe een verkoelende duik het meer namen omdat de zon te heet werd. Het picknickkleed zou vol liggen met broodjes en Franse kazen, zongedroogde tomaatjes en we zouden ons baden in olijfolie in plaats van zonnebrand. Van de overkant van het meer kwam het geluid van zwoele reggaemuziek van de drukbezochte strandtent aldaar.
Het liep echter anders. We werden vanochtend gewekt door scherpe rukwinden en slagregen die onze tentjes ernstig op de proef stelden. We wisten een droog moment uit te kienen voor vertrek, maar de regen bleef ons niet bespaard. Door weer en wind ploeterden we de eerste col over, waarbij de sterke wind ons soms naar boven hielp, maar na de haarspeldbocht weer keihard terugsloeg. Pogingen om de wind te trotseren door in een treintje te fietsen resulteerden enkel in modderhappen, en de lol van het afdalen was ook verkeken op de gladde wegen. Halverwege onze poging de volgende col, de Grand Ballon, te bedwingen, kregen we het bericht dat de beklimming was afgelast wegens te harde rukwinden op de top (campers werden bijna omgeblazen) en slecht zicht (minder dan 10 meter). Modderhappend reden we als 1 groot peloton van 90 man de col weer af, om de etappe via een alternatieve route te hervatten. De smsjes met "pas op, je rijdt verkeerd, keer om!" stroomden direct binnen van onze trouwe volgers van de live tracking. De snel geimproviseerde route over de col de Bramont was echter beter te doen en ondanks jullie protesten reden wij stug door via deze berg. Kletsnat, moe en door- en door koud arriveerden wij in de stromende regen op de camping. Een warme douche bracht ons weer enigszins tot leven, waarna we aan de grote vreetfestijnen konden beginnen die nou eenmaal ook bij hard fietsen horen. Jullie wilden afzien horen? Dit was Afzien!
(02 September 2009)
Dag 4 is om!
We zijn weer 185 km dichterbij Valkenburg en hebben ruim 1650 hoogtemeters overwonnen. Daarmee was de etappe minder zaar dan de voorgaanden, maar dit keer hadden we andere uitdagingen: regen, glibberbochten, lekke banden (esther), kettingen eraf (ria, anneke, janne, esther), slagen in de wielen (esther), zere knieen, oververmoeidheid, honger, misselijkheid, natte pakjes, zadelpijn, kou, schuurplekken, verloren handschoenen, mist, verkrampte schouders, moeie armen, vieze nagels, tegenzin, uitgelopen make-up, lekkende gelletjes in kledingtassen, slechte haardag en zweethelmen. Ook het stralend wit met roze van onze pakjes straalde minder vandaag. Dit in tegenstelling tot de witte billen van Janne, die vanuit de berm de moraal van alle mannelijke deelnemers wisten te verkwikken. Gelukkig zijn we ondanks deze ellende veilig en wel weer aangekomen en zien we uit naar de "rust"dag van slechts 95 km morgen. Wellicht vragen jullie je af wat een gemiddelde Spartaanse Vrouw eet op een dag om dit alles te kunnen volbrengen. Dit omvat onder andere: een bakje yoghurt met muesli, cornflakes met melk, 4 boterhammen met ei en kaas, een appel, 2 sinaasappels, 3 bananen, 2 Luikse wafels, 1 cola en 1 aquarius, 6 bidons met Isostar, 3 zakjes fruitsmurrie, gedroogde mango, 2 mueslibollen, 2 krentenbollen, 2 isostarrepen, 1 zak chips, 2 mueslirepen, 2 appelkoeken, een halve ontbijtkoek, 1 bidon pepton hersteldrank, 1 twix/snickers/balisto, 1 pepermuntje (van Ria), een bak kwark met muesli en honing (alleen als we vroeg thuis zijn), toch nog een snickers, 2 koppen soep met brood, een enorm bord pasta met saus en kaas, een salade en een bak vla met banaan (+ 10 extra boterhammen voor Ria), en we overwegen nu ons eerste biertje.
(01 September 2009)
Spartaanse Vrouwen gaan als een trein!
Na twee koude ochtenden, hadden we vanmorgen eindelijk een start waar we geen arm- en beenstukken nodig hadden. We konden lekker warm draaien langs het Lac de Bourget (dat gisteren als alternatieve douche fungeerde). In een treintje met wisselende kopvrouwen gingen we daadwerkelijk als een trein en bereikten we om 10 uur al het eerste checkpoint (na 60 km.). Wederom weer een warme vochtige dag (op meerdere plaatsen ;). De Col de Faucille was vandaag het hoogtepunt. De laatste kilometers trapten we weg met uitzicht op het Meer van Geneve en de Mont Blanc. Deze col was tegelijkertijd ook ons dieptepunt (zere knieen, zadelpijn en het uitblijven van een fatsoenlijke afdaling). Inmiddels ook meer dan de helft van het totale aantal hoogtemeters achter de rug (8000 hoogtemeters, die ondertussen een dikke 9000 bleken te zijn want de organisatie telt de kleine klimmetjes niet mee die er genoeg waren!). Onderweg zijn we weer op alle mogelijke manieren verzorgd door Hetty en Giselle: cola, madeleines, chips, schoudermassages tussen de etappes en heel veel aanmoediging. Vanavond is de regen losgebarsten die vanavond en vannacht ook zal aanhouden. Helaas zullen we morgenochtend ook nat starten. Op naar dag 4!
O, en nog dit: wat een feest om onderweg zoveel berichtjes uit Nederland te krijgen, en te merken dat jullie on-line meefietsen!
(31 augustus 2009)
Spartaanse Vrouwen zien af
Om te beginnen de Alp d'HUez. De hele weg stond volgeschreven met aanmoedigingen, en ook wij werden aangemoedigd via het wegdek! Daarna de Col de Port, 15 kilometer schoon aan de haak. In de brandende zon, geen kattepis. Als laatste de Col de Coucheron en als uitsmijter de Col de Garnier ('de hoer van Frankrijk' - die overigens een mooie hoer bleek). 3400 hoogtemeters in totaal, daarmee de zwaarste dag van de tour. Verder maken we geen woorden vuil, want we gaan naar bed. Weltrusten.
(omdat we gisteren geen internetverbinding hadden plaatsen we dit stukje een dagje te laat)
(30 augustus 2009)
De eerste etappe zit erop!
Het is begonnen, en hoe! De dag begon in de mist, bij de beklimming van de Col d'Agnel. Een klim van 15 km, met 1000 hoogtemeters. Het gemiddelde stijgingspercentage in de laatste 9km lag rond de 10%, geen lafhartig begin dus. Boven was het rond het vriespunt, maar zoals onze voorvaderen dat tijdens de tweede wereldoorlog nog deden, zijn de Spartaanse Vrouwen met kranten onder onze niemandalletjes afgedaald. Na een paar glibberige kilometers verscheen de zon, gevolgd door een prachtige afdaling. De tweede berg, de Col d'Izoard, beklommen we in volle zon, een fantastische klim. Op de top een fotoshoot gehouden voor de sponsoren en juichend aan de tweede afdaling begonnen. Niet allemaal even hard juichend overigens, want het was wel even wennen, zulke steile afdalingen. De laatste berg, de Col de Lauteret, was een makkie vergeleken bij de eerste twee. 21 km klimmen, maar nergens steiler dan 6%. Onderweg is het Spartaanse Vrouwenlied geboren, wat Janne, Daphne, Ria en Veronique desgewenst ten gehore brengen. Ook Jelka's carnavalskraker 'Het Zweet staat in mijn Reet' is een aantal coupletten rijker sinds vandaag.
En nu is het tijd voor massages, eten en ijsjes. Want morgenvroeg warmen we op met de Alp d'Huez.
(25 Aug 2009)
De Spartaanse Vrouwen zijn er klaar voor!
Er staat ons een zware klus te klaren; over een kleine week start de Tour for Life. Maanden lang hebben we onze benen getraind en aan de conditie gewerkt, terwijl we ondertussen zoveel mogelijk mensen enthousiast probeerden te maken om ons –en dus Artsen zonder Grenzen- te sponsoren. En we zijn er klaar voor!
‘Bergervaring’ deden we op tijdens wielertours als Limburgs Mooiste, de Steven Rooks Classic, Luik-Bastenaken-Luik en de Maratona dles Dolomites. Het uithoudingsvermogen en eelt op de billen werd opgebouwd tijdens lange tochten als de Elfstedentocht en de Jan Jansen Classic. Onze techniek werd bijgeschaafd tijdens clinics van Fons Sommerdijk (foto hieronder), Janneke Vos en Marc Lotz. En personal coaches Hetty Janssen en Cees Beukers zorgden er in een aantal sessies voor dat we er niet alleen als een team uitzien, maar ons ook een team voelen.
Tussen al het fietsen en vergaderen door, organiseerden we een Koninginnedagloterij, baanwielrenclinic en een Benefietsfeest om maar zoveel mogelijk geld binnen te halen voor het onmisbare werk van Artsen zonder Grenzen. Met de teller inmiddels op het enorme sponsorbedrag van € 25.649,68 (25 augustus) is het tijd om ónze tegenprestatie waar te gaan maken. Voor jouw sponsoring aan Artsen zonder Grenzen, gaan wij de toppen in de Alpen, Jura, Vogezen en Ardennen bedwingen.
Vrijdag 28 augustus vertrekken we naar Pontechianale (Italië); de startplaats van de Tour for Life. Zondagochtend 30 augustus stappen wij om 7h30 op de fiets voor de eerste dagetappe. De eerste twee dagen zijn direct ook de zwaarste van de gehele Tour for Life. Op dag 1 (Pontechianale – Le Bourg D’Oisan) krijgen we drieduizend hoogtemeters voor de kiezen tijdens de beklimming van onder andere de Col Agnel (2744 meter) en de Col d’Izoard (2350 meter). Op dag twee moeten we hetzelfde aantal hoogtemeters wegtrappen op onder andere de Alp d’Huez. In totaal fietsen we ruim 1.300 kilometer en maken we 15.000 hoogtemeters!
Spartaanse Vrouwen Live
Tijdens de tocht doen we dagelijks verslag van het wel en wee van de Spartaanse Vrouwen op deze website. Benieuwd hoe snel we de bergen over komen? Je kunt ons live volgen via de Tour for Life-website www.tourforlife.nl (klik op de banner ‘Volg de ploegen live’) of direct via deze link.
Leontien van Moorsel aan de finish
Op zondag 6 september fietsen we de achtste en laatste etappe van de Tour for Life van Grand Halleux (Belgie) naar Valkenburg a/d Geul. Onze allerlaatste klim is de Cauberg dat tegelijkertijd ook onze finishplek zal zijn. Wil jij ons binnenhalen? Dat kan en vinden we hartstikke leuk! Vanaf 15.00 uur is er van alles te doen op de Cauberg (hapje, drankje en muziek). Om 16.00 rijden wij onder motorbegeleiding met het gehele peloton de laatste kilometers richting finish waar we rond 16h15 zullen binnenkomen.
Oud-wielrenster Leontien van Moorsel is speciaal bij de finish van aanwezig om ons binnen te halen! Na een huldiging en een speech kun je met ons tot 18h nog gezellig naborrelen (wij zullen de borrel voorzien van sterke verhalen).
Wellicht tot op de Cauberg!
Adres finish Tour for Life (15.00 – 18.00):
Kuurpark Cauberg
Cauberg 28, 6301 BT Valkenburg
(Betaald parkeren Holland Casino)
